მეათე კლასის მოსწავლე ირაკლი ფიფია

ქართულ-რუსული პროექტი : ოჯახური რელიკვიები--Семейные реликвии (ხელმძღვანელი: იზოლდა ხვიჩავა) ფარგლებში მეათე კლასის მოსწავლის ირაკლი ფიფიას მიერ მოძიებული მასალები.
ბევრ ოჯახში ინახება ძველებური ოჯახური რელიკვიები , ნივთები, რომლებსაც სათუთად უფრთხილდებიან და თაობიდან თაობას გადასცემენ.
რატომ ვინახავთ ჩვენ ამ ნივთებს ?
ისინი საინტერესოა ისტორიული თვალსაზრისით, როგორც სიძველეების, კულტურის, ყოველდღიური ცხოვრების საგნები, ისინი ძვირფასია ,როგორც ხსოვნა ჩვენი წინაპრებისა, ნივთის ისტორია-ადამიანის ისტორიაა, ოჯახის ისტორიაა.
ჩვენს ოჯახშიც არის ასეთი ნივთი--საკერავი მანქანა “Zinger“-ი. ის ჩემს პეპიდას ეკუთვნის.
ამ მანქანას თავისი ისტორია აქვს.ეს მანქანა 80 წლისაა. 1946 წელს ის ბებიას გადაეცა, ბებიიდან დედას. მეჩვენება, რომ მანქანა ჩვენი ოჯახის რელიქვია გახდა, რადგან ადრე არ იყო ტანსაცმლის დიდი მაღაზიები , მხოლოდ ქსოვილები იყიდებოდა. რათა ჩემს წინაპრებს შეძლებოდათ ლამაზად ჩაცმა პეპიდამ იყიდა საკერავი მანქანა. ჩვენ ძალიან ვუფრთხილდებით მას
.ბებიაჩემს აქვს სამოვარი, რომელიც 50 წლისაა. ბებიამ ის თავისი მშობლებისგან მიიღო. ჩემი დიდი ბებია -ბაბუისგან. სამოვარი ძველია, მაგრამ ის ყველას უყვარს, რადგანაც ის გახდა სტუმართმოყვარეობისა და სიკეთის სიმბოლო ჩვენს ოჯახში. ყოველ წელს ჩვენ გვსტუმრობენ ნათესავები და ჩვენ თბილი ზაფხულის საღამოობით ვიკრიბებით ჩვენი სამოვარის ირგვლივ და მივირთმევთ ჩაის.
ჩვენს ოჯახში ასევე, შემონახულია ნახშირის უთო .
ჩემი ახლობლის რევაზ ფიფიას ოჯახში ინახება მისი ბაბუის ძმის ბატონ სპირიდონ ფიფიას ნაქონი ხანჯალი. ბატონი სპირიდონი სამხედრო პირი ყოფილა წოდებით კაპიტანი, წმინდა გიორგის სახელობის ბრწყინვალების ორდენით დაჯილდოებული, მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში რომელსაც სავარაუდოდ სიცოცხლე ( 1928 წელს) დაუსრულებია. ჩვენს ხელთაა მისი უკანასკნელი წერილი, რომელიც საზოგადოებისადმი მიმართვით იწყება და გადმოგვცემს სიკვდილ-სიცოცხლის გზაგასაყართან განცდილსა და ნააზრევს.

Во многих семьях есть старинные семейные реликвии, вещи, которые бережно хранятся и переходят из поколения в поколение. Почему же мы храним эти вещи?
Они интересны с исторической точки зрения, как предметы старины, культуры, быта, но они дороги и как память о наших предках. История вещи – история человека, история семьи.
В нашей семье есть тоже такая вещь - это швейная машинка Zinger. Она принадлежит моей прабабушке .
У этой машинки своя история. Она передается по женской линии. Этой машинке 80 лет. В 1946 году она перешла к моей бабушке, от бабушки к моей маме. Мне кажется, что машинка стала реликвией нашей семьи, потому что раньше не было больших магазинов с одеждой, а только продавались ткани. Для того, чтобы мои предки могли красиво одеваться прабабушка и купила машинку. Мы ей очень дорожим!

У моей бабушки есть самовар, которому 50 лет. Бабушка получила его от своих родителей, моих прабабушки и прадедушки. Самовар старый, но все его любят, так как он стал символом гостеприимства и добра в нашей семье. Каждый год к нам приезжают родственники и мы теплыми летними вечерами собираемся возле нашего самовара.
В нашей семье еще сохранился Углевой утюг

Семья Реваза Пипия бережно хранит Кинджал мистера Спиридона Пипия брата его деда Спиридон был военным в звании капитана, награжден орденом Святого Георгия, участвовал в русско-турецкой войне, предварительно умер в 1928 году. Его последнее письмо у нас под рукой, оно начинается обращением к публике и передает размышления и переживания на грани смерти и жизни .

ქართულ-რუსული პროექტის : ოჯახური რელიკვიები--Семейные реликвии (ხელმძღვანელი: იზოლდა ხვიჩავა) ფარგლებში მეათე კლასის მოსწავლის ირაკლი ფიფიას მიერ მოძიებული მასალები.
სურათი, რომელიც ბატონ გიორგი ფიფიას ოჯახში ინახება , საქართველოს ისტორიულ წარსულსა და აწმყოზე მიგვითითებს. აღწერს 1960-72 წლების ისტორიას, მცხეთის სასულიერო სემინარიის დაარსების შესახებ. ჩვენი სოფლის მკვიდრი მამა დავითი ამ სურათზე გვევლინება სემინარიის სტუდენტად. აქ გამოსახულია მცხეთა, „ მეორე იერუსალიმი“ თავისი უნიკალურობითა და სისადავით. კლდოვანი მთის წვერზე „ ჯვრის მონასტერია“
.„ სადაც და-ძმურად ხელგარდახვევით
შეერთებულა არაგვი, მტკვარი,--
ძველად ყოფილა მუნ აგებული
ღვთის სადიდებლად წმინდა ტაძარი.“ /ლერმონტოვი „მწირი“/
სურათზე პირველ რიგში შუაში მისი უწმინდესობა ეფრემ II -ა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი და მცხეთა -თბილისის მთავარეპისკოპოსი .უწმინდესისა და უნეტარესის ეფრემ II-ს მარცხნივ მიტროპოლიტის ხარისხში უწმინდესი და უნეტარესი ილია II.
პირველ რიგში დგას მამა დავითი მცხეთის სასულიერო სემინარიის პირველი კურსდამთავრებული .
მეორე სურათზე ---მისი უწმინდესობა ეფრემ II , სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი და მცხეთა -თბილისის მთავარეპისკოპოსია.
მესამე სურათზე --უწმინდესი და უნეტარესი ილია II -- სემინარიის რექტორი
მეოთხე სურათზე --უწმინდესი და უნეტარესი ილია II და მისი სტუდენტები.( პირველ მერხზე მარჯვნივ სემინარიის სტუდენტი მამა დავითი-- ჩვენი სოფლის მკვიდრი. )
მეხუთე სურათზე --
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ეფრემ II –ს მიერ გამოგზავნილი მილოცვა მიხეილ ჩაგუს ძე ფიფიასადმი ( ჩხორიის სკოლის დამაარსებელი ):
მეექვსე სურათზე--
ილია ii -ს მიერ გამოგზავნილი სამადლობელი ბარათი სააღდგომო მოლოცვისათვის.( ბატონ მიხეილ ჩაგუს ძე ფიფიას )
На снимке( который хранится в семье Георгия Пипия ) показано историческое прошлое и настоящее Грузии. Фото описывает историю 1960-72 годов, основания Мцхетской духовной семинарии. На этой картине отец Давид изображен студентом семинарии. На фото изображен Мцхета, «Второй Иерусалим» с его уникальностью и простотой. На скалистой вершине горы "Джвари Монастырь".
" Там, где, сливаяся, шумят,
Обнявшись, будто две сестры,
Струи Арагвы и Куры,
Был монастырь." ( М Лермонтов )
На снимке в первом ряду в середине Католикос-Патриарх всея Грузии Ефрем II , слева от него --его Святейшество и блаженство --Илия II в ранге митрополита, Католикос Патриарх Всея Грузии . В первом ряду стоит отец Давид -первый выпускник Мцхетской духовной семинарии.
На втором фото --Его Святейшество , Католикос-Патриарх всея Грузии Ефрем II.
На третьем фото -- Его Святейшество и блаженство --Илия II, Католикос Патриарх Всея Грузии– Ректор семинарии
На четвертом фото -- Его Святейшество и блаженство --Илия II и его студенты .На первой парте справа-- студент семинарии Отец Давид .
На пятом фото---поздравления Михайлу Чагуевичу Пипия от Католикоса -патриарха всея Грузии Ефрема II.
На шестом фото --Благодарственное письмо Михайлу Чагуевичу Пипия за пасхальное поздравление .

ქართულ-რუსული პროექტის : ოჯახური რელიკვიები--Семейные реликвии (ხელმძღვანელი: იზოლდა ხვიჩავა) ფარგლებში მე-10 კლასის მოსწავლე ირაკლი ფიფიამ თავის ოჯახში მოიძია "კეცი" თიხის. საუკუნეთა მანძილზე თიხის ჭურჭელი ადამიანთა სამსახურში იმყოფებოდა. საქართველოში მეთუნეობა ათასწლეულებს ითვლის, თიხის ჭურჭლის ნიმუშები ჯერ კიდევ ქვის ხანის ეპოქიდან არის შემორჩენილი. საქართველოში უკვე ძვ.წ.აღ.VII-VI საუკუნეებში გამომწვარი წითელი თიხის ჭურჭელი მზადდებოდა. ამის დასტური ის არქეოლოგიური მასალაა, რომელიც საქართველოს სხვადასხვა კუთხეშია აღმოჩენილი. „კეცი“ თიხისა --ცომეულის გამოსაცხობია, რომელიც მზადდებოდა საქართველოს ყველა კუთხეში. ხაჭაპურის, პურის ან მჭადის გამოცხობისათვის კეცებს დააპირქვავებდნენ ძლიერად ანთებული ცეცხლის მუგუზლებზე და გაახურებდნენ გაწითლებამდე, შემდეგ გადმოიღებდნენ საკეცით, სიწითლე რომ გადაუვლიდა, ზედ დააცხობდნენ ცომს და მიუფიცხებდნენ ნაკვერჩხლებს.კეცი თანაბრად ანაწილებდა სითბოს, ამიტომ კეცის ხაჭაპურს, პურს და მჭადს სულ სხვა გემო ქონდა. ამ წესით კეცებში წვავდნენ წიწილებს და სხვადასხვა სახის საკვებს (მაგ. კვახის მარცვალი, წაბლი, თხილი, კაკალი).
В рамках русско-грузинского проекта “Семейные реликвии” ( под руководством Изольды Хвичава ) ученик 10 –го класса Иракли Пипия обнаружил в своей семье "Кеци" глиняный .На протяжении веков глиняная посуда была на службе у людей. Гончарное дело в Грузии насчитывает тысячилетия,образцы глиняной посуды сохранились еще с каменного века. В Грузии еще VII-VI вв. д. н. э. в Грузии изготавливали выжженную красную глиняную посуду. Доказательством этого является тот археологический материал, который обнаружен в разных частях Грузии ".Кеци"глиняный ---применяли для выпечки теста ,производили во всех частях Грузии.Для выпечки хачапури ,хлеба или мчади " Кеци" переварачивали и ставили над горячим огнем , нагревали до краснения, потом подбирали и когда краснение исчезало клали тесто. "Кеци"по-ровну распределял тепло, поэтому совсем другой вкус имел хачапури,хлеб и мчади, выпеченный в "Кеци ".По таким правилам в "Кеци" выпекали цыпленка и пищу разного вида ( Например зерна тыквы, каштаны, орехи грецкие и лесные )

ქართულ-რუსული პროექტის : ოჯახური რელიკვიები--Семейные реликвии (ხელმძღვანელი: იზოლდა ხვიჩავა) ფარგლებში მე-10 კლასის მოსწავლე ირაკლი ფიფიამ თავის ოჯახში მოიძია " საჩეჩელი---მატყლის საჩეჩი ხელსაწყო. ,რომლითაც ჩეჩავენ მატყლს.სამი ხის ფიცარი,. ზედა ნაწილზე ორმწკრივად ჩასმულია ლითონის „კბილები“ (ჩხირები). ჩეჩვის დროს ძირს დგამენ და ფეხებით ამაგრებენ. ერთმწკრივად განლაგებულ საჩეჩელს თივთიკის დასამუშავებლად იყენებენ. გარეცხილ, გაწეწილ მატყლს საჩეჩელის კბილებზე ჩეჩავენ და ფთილებად ამზადებენ, შემდეგ მას თითისტარით ართავენ .

თითისტარი თავსა და ბოლოში წვრილი ჩხირია, ქვემოთ ანუ ბოლო ნაწილში გამსხვილებულია, ბოლოზე კვირისტავია-წამოცმული, რომლითაც ძაფს ართავენ.

В рамках русско-грузинского проекта “Семейные реликвии” ( под руководством Изольды Хвичава ) ученик 10 –го класса Иракли Пипия обнаружил в своей семье чесалку --устройство для обработки шерсти. Три деревянные досточки...На верхней части, в двух рядах, вставлены металлические "зубцы" ( палочки). Во время чесальни ставят вниз и укрепляют ногами .Расположенную в одном ряду чесалку используют для обработки байки . Промытую,растрепанную шерсть наносят на "зубцы "чесалки и обрабатывают прядью и наматывают на веретено .Веретено --тоненькие палочки с утолщенными концами, с пряслом на кончике , с помощью которого наматывают нить - приспособление для ручного прядения пряжи, одно из древнейших средств...